Κυριάκος Γαργάνης, MD, PhD, Νευρολόγος - Επιληπτολόγος.
Η επιληψία είναι μεταξύ των νευρολογικών νόσων εκείνη με το μεγαλύτερο ποσοστό αντιμετωπισιμότητας. Σε περισσότερο από το 90% των ασθενών οι επιληπτικές κρίσεις μπορούν να ελεγχθούν ικανοποιητικά. Τα βασικά εργαλεία που διαθέτει η σύγχρονη ιατρική για την αντιμετώπιση της επιληψίας είναι η αντιεπιληπτική αγωγή (περισσότερα από 20 αντιεπιληπτικά φάρμακα είναι διαθέσιμα) και η νευροχειρουργική.
Ως προς την εξέλιξη της επιληψίας, έχουν διακριθεί τρείς βασικές περιπτώσεις:
- Εκείνες κατά τις οποίες οι επιληπτικές κρίσεις υποχωρούν αυθόρμητα κατά την περίοδο της εφηβείας
Αυτές χαρακτηρίζονται ως οι πλέον καλοήθεις μορφές επιληψίας, οι οποίες οφείλονται σε προσωρινές διαταραχές της ανάπτυξης του εγκεφάλου. Αντιμετωπίζονται με την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή, μέχρι να αυτο-περιοριστούν σε μερικά χρόνια από την έναρξή τους.
- Εκείνες στις οποίες οι επιληπτικές κρίσεις ελέγχονται ικανοποιητικά με δια βίου φαρμακευτική αγωγή
Αυτές οι επιληψίες οφείλονται κατά κύριο λόγο σε μόνιμες διαταραχές της δομής ή της λειτουργίας του εγκεφάλου. Δεδομένου οτι έχουν διαγνωστικά χαρακτηριστεί επαρκώς, η κατάλληλη για την κάθε περίπτωση φαρμακευτική αγωγή μπορεί να περιορίσει σημαντικά την εκδήλωση των κρίσεων και να επιτρέψει στον ασθενή να διάγει μια απόλυτα φυσιολογική ζωή.
- Εκείνες που η φαρμακευτική αγωγή αδυνατεί να ελέγξει τις επιληπτικές κρίσεις (φαρμακοανθεκτική επιληψία)
Σε αυτές τις περιπτώσεις η αντιεπιληπτική αγωγή δεν επαρκεί για να σταματήσει την εκδήλωση των επιληπτικών κρίσεων. Οι ασθενείς αυτής της κατηγορίας είναι υποψήφιοι για προεγχειρητικό έλεγχο, προκειμένου να διευκρινιστεί εαν η προοπτική μιας χειρουργικής αντιμετώπισης θα τους ωφελήσει.
